ندای ایرانیان

کد خبر: ۵۰۹۶۲
تاریخ انتشار: ۰۹ دی ۱۳۹۶ - ۱۳:۳۱
یادداشتی از سامان بختیاری*

سالها پیش که به قول قدیمیها چهارستون بدنم سالم بود .علاقه ی شدیدی به بازی فوتبال داشتم .هرروزم در مستطیل سبز یا زمین خاکی  سپری میشد .همیشه که در زمین بازی مشغول دویدن بودم نیم نگاهی به کنار خط که جایگاه همیشگی سرمربی تیم بود می انداختم یا بهتراست بگویم می انداختیم.یعنی همه ی بازیکنان حاضردر زمین نگاهشان به کنار خط بود.چرا که سرمربی با راهنماییهایش وبا فریادهای پی در پی حالیمان میکرد که چه تاکتیکی را باید درپیش بگیریم.
از سوی دیگر همه ی بازیکنان تلاش میکردندتا بهترین بازی خود را در زمین ارایه کنند چرا که میدانستند جانشینشان به روی نیمکت نشسته است و سرمربی مترصد است تا با اشتباه بازیکنان درون زمین سریعا از نیمکت خود استفاده کند .همین ترس از تعویض شدن یا نیمکت نشینی بازیکنان را همیشه دراوج آمادگی نگه میداشت.
چند وقتی است که ذهنم درگیر مقایسه ی عملکرد دولت با تیم فوتبال است وتطبیق نقش وزرا با بازیکنان داخل زمین .از پیروزی دولت تدبیروامید چندماهی بیشتر نگذشته است.روحانی که حالا سرمربی این تیم است در روزهای داغ رقابت انتخاباتی توانست با وعده های تاکتیکی و برنامه های مناسب امید را به جامعه ی ایران بازگرداند.شاید زیباترین کار روحانی نه پیروزی در انتخابات که بازگرداندن امید به رگهای خشک مردم بود.به نوعی که همه شانه به شانه ی هم با ایمان به اینکه فردا روزبهتری است روحانی راسرمربی دولت کردند.حالا چه شده است که این روزها هرروز در گوشه ای از ایران شاهد اعتراضات و یاس ایجادی در لایه های مختلف جامعه هستیم.چند روز پیش همصدایی مالباختگان موسسات مالی با نوای مرگ بر روحانی واقعا لرزه برپیکره ی باورهایمان انداخت.ازاینکه چه اتفاقی افتاده است که هنوز در کمتر از شش ماه پنجره های روبه آفتاب امید با توفان یاس بسته شد و ایرانیان را در پستوی تاریک ناامیدی محبوس کرد.
سرمربی تیم تدبیر وامید توانسته بود مردم را سراسر به تشویق وادارد و مردم به عنوان یاردوازدهم پابه پای تیمش همراهش باشند.
وزرا (بازیکنان )یا برخی از وزرا ظاهرا هنوز باور نکرده اند که فصل جدید رقابتها آغاز شده است.وباید با نمایش زیبای خود در زمین بازی دولتداری  مردم را به وجد بیاورند.متاسفانه به جای دویدن درحال  قدم زدن در زمینند.گویی قرار نیست سوت پایان به صدا دربیایدوبعد از پایان آنچه به جا می ماندخاطره ی تلخ شکست اعتماد به تیم تدبیر وامید است.مربی تیمش رابرای بازی ۱۲۰دقیقه ای آماده میکند چرا که باور دارد بازیکنی که برای وقتهای اضافه نیز آمادگی جسمانی دارد به راحتی میتواند ۹۰دقیقه را با نقش آفرینی مناسب به پایان برساند.
اما این تیم نه تنها نمیدود و آماده ی وقتهای اضافه نیست بلکه توان ادامه ی بازی را تا پایان وقت قانونی هم ندارد.
شاید خیالشان از نیمکت دولت راحت است که سرمربی دستش خالی است و اینها تنها خیرالموجودین هستند.شاید سرمربی فریادش به گوششان نمیرسد ویا اگر می رسد نسبت به آن بی تفاوت شده اند.
همین بی تفاوتی اعضای دولت یا برخی از آنها سبب شده است تا کم کم مردم ورزشگاه را ترک کرده و قبل از پایان بازی با ایمان به شکست تیم محبوبشان از ورزشگاه خارج شوند.حالا چه باید کرد ؟پیش,از آنکه داوردر سوت خودش بدمد و پایان بازی را اعلام کند و همه از ورزشگاه بروند روحانی میتواند بازیکنان بی انگیزه اش را از تیم خارج کند و از یار تعویضی که مسلما سرشار از انگیزه است استفاده کند.منطقا وزیری که آمادگی ندارد باید کنار گذاشته شود.
حالا وقت آن است که آقای مربی در کنار  خط و در محدوده ی مربیان با فریادهای بلندش برسر وزرا استراتژیها و تاکتیکهای دولت را یادآوری کند .مسلما طرفداران تیم تدبیر و امید از تعویضهای درست حمایت میکنند چرا که آمده اند تا بازی زیبایی راببینند .پس آقای مربی پیش از آنکه دیربشود تصمیت رابگیر و فریاد بزن.

*عضو شورای مرکزی حزب ندای ایرانیان
برچسب ها: سامان بختیاری
نام:
ایمیل:
* نظر:
پربیننده ترین
آخرین اخبار