سعید نورمحمدی سخنگوی حزب ندا در گفتوگو با ایرنا:
انسجام ملی به اندازه قدرت نظامی در محاسبات دشمن اثرگذار است
سخنگوی حزب ندای ایرانیان گفت: دشمن زمانی در محاسبات خود بازنگری میکند که دریابد یک کشور، علاوه بر توانمندی نظامی و قدرت پاسخگویی، از چنان استحکام داخلی برخوردار است که با تهاجم خارجی دچار فروپاشی اجتماعی نمیشود؛ در حقیقت، پیوند قدرت دفاعی با ثبات ملی، اصلیترین عامل بازدارندگی است.
سعید نورمحمدی روز شنبه در گفتوگو با خبرنگار سیاسی ایرنا، درباره پیگیری همزمان «دیپلماسی و میدان» برای تأمین منافع ملی گفت: در تمامی نظامهای سیاسی، بهرهگیری همزمان از ظرفیتهای مذاکره و توان دفاعی توصیه میشود. در واقع، هم جنگ و هم مذاکره، ابزارهایی در خدمت منافع ملی هستند و تصور اینکه میتوان با حذف یکی از این دو به نتیجه بهتری رسید، نادرست است.
دیپلماسی و جنگ، دو بال مکمل تأمین منافع ملی هستند وی افزود: راهبرد صحیح، بهرهبرداری جامع از تمام ابزارهای موجود است؛ بنابراین دیپلماسی و جنگ، دو بال مکمل برای تأمین منافع ملی محسوب میشوند که باید توأمان و در یک مسیر واحد پیگیری شوند. این اصلاحطلب درباره افرادی که با وجود قرار داشتن کشور در شرایط جنگی همچنان به دنبال تداوم جنگ هستند، گفت: آنان در واقع بسیار تکبعدی میاندیشند، جهان امروز را بهدرستی نمیشناسند و دچار خطاهای محاسباتی میشوند بهگونهای که تصور میکنند با ادامه جنگ میتوانند به اهداف خود برسند. نورمحمدی ادامه داد: این افراد مرتکب یک اشتباه محاسباتی بزرگ شدهاند؛ آنان تصور میکنند با تداوم جنگ میتوان در آینده با دست بالا وارد میز مذاکره شد. اگرچه این فرضیه در تئوری میتواند درست باشد، اما واقعیت پیچیدهای دارد و ممکن است در خلال جنگ شرایطی پیشبیتی نشدهای رقم بخورد.
با آرامش و ثبات داخلی قدرت چانهزنی در مذاکرات را افزایش دهیم نورمحمدی خاطرنشان کرد: این افراد با نادیده گرفتن واقعیتهای نظامی ایران، منطقه و جهان، گمان میکنند جنگ میتواند امتیازات بیشتری برای ما به ارمغان بیاورد؛ اما آنها از آسیبهای احتمالی به اقتصاد و ساختار اجتماعی کشور غافلند. واقعیت این است که ثبات داخلی، یکی از کلیدیترین ابزارهای چانهزنی در مذاکرات است. التهابهای داخلی، فرصت امتیازگیری به دشمن میدهد وی بیان کرد: اگر شرایط اقتصادی و اجتماعی کشور ملتهب شود، ما یکی از اصلیترین اهرمهای فشار خود را از دست میدهیم. کشوری که از ثبات، آرامش و همسویی مردم با نظام سیاسی برخوردار باشد، در مذاکره با دشمن قدرت بسیار بیشتری خواهد داشت؛ اما در مقابل، بروز التهابهای داخلی، دقیقاً همان فرصتی است که دشمن برای مطالبه امتیازات بیشتر از ما خواهد داشت.
اختلافافکنی و دوقطبیسازی در تضاد با منافع ملی است فعال اصلاحطلب درباره پیامدهای دوقطبیسازی و اختلافافکنی در میانه شرایط جنگی گفت: دوقطبیسازی و حاشیهسازی در وضعیت کنونی کشور، صراحتاً در تضاد با منافع ملی است. ریشه اصلی این رفتارها به ضعف تاریخی ساختار سیاسی برای پرهیز از تحزب بازمیگردد بطوری که سیاستمداران ما در کوران فعالیتهای حزبی، آموزشهای لازم را ندیده و تربیت سیاسی مناسبی کسب نکردهاند.
نورمحمدی افزود: مواضعی که این افراد اتخاذ میکنند، نه برآمده از تحلیل دقیق، بلکه صرفاً ناشی از هیجانات یا برای جلب توجه و گرفتن “کف و سوت” است؛ در حالی که بسیاری از این اظهارات، بهویژه در شرایط فعلی، امنیت ملی را بهشدت به خطر میاندازد. وی ادامه داد: تکرار شایعات دروغینی چون استعفای رئیسجمهور یا اختلاف میان ارکان نظام، ناشی از ناآگاهی عمیق سیاسی است. اینکه فردی در میانه شرایط جنگی، شایعاتی مبنی بر استعفای رئیسجمهور یا اختلاف میان ارکان نظام مطرح کند که قطعاً نشاندهنده ناآگاهی عمیق سیاسی است.
سخنان رئیسجمهور درباره توافق، درست و مبتنی بر اصول روابط بینالملل است قائم مقام دبیرکل و سخنگوی حزب ندای ایرانیان درباره سخنان اخیر رئیسجمهور مبنی بر اینکه «اکنون بهترین زمان برای توافق است» گفت: اصل قضیه این است که کشور زمانی میتواند در دیپلماسی پیشرفت بیشتری داشته باشد که از ابزارهای قدرت بیشتری برخوردار باشد. سخن رئیسجمهور کاملاً درست و مبتنی بر اصول روابط بینالملل است.
نورمحمدی عنوان کرد: یکی از مهمترین این شرایط، پارامترهای داخلی است؛ کشوری که از نظر داخلی دچار آسیب باشد، یکپارچه نباشد و میان مسئولان آن اختلاف وجود داشته باشد، طبیعتا در چانهزنی با کشوری که از وحدت و انسجام ملی بیشتری برخوردار است، وضعیت متفاوتی خواهد داشت. وی تاکید کرد: من کاملاً با آقای رئیسجمهور موافقم که اکنون، با توجه به همدلی، همراهی و وحدت مردم، یکی از بهترین زمانها برای مذاکره است. در شرایطی قرار داریم که میتوانیم در مذاکرات امتیازات بیشتری کسب کنیم
فعال سیاسی تصریح کرد: افزون بر این، در حوزه نظامی نیز کشور دستاوردهای خوبی داشته است؛ یعنی در شرایطی قرار داریم که میتوانیم در مذاکرات امتیازات بیشتری کسب کنیم. تا زمانی که این شرایط تغییر نکرده است، به نظر من این مقطع، بهترین فرصت برای مذاکره محسوب میشود.
نورمحمدی درباره تخریب و فحاشی به مقامات، با وجود تاکیدات رهبر انقلاب بر حفظ انسجام و پرهیز از دوقطبیسازی در کشور، گفت: بهطور کلی، افراد رادیکال، آموزشندیده و کسانی که نمیتوانند منافع ملی کشور را بسنجند، همواره در طول تاریخ صدای بلندتری داشتهاند؛ زیرا خود را به هیچ چارچوبی مقید نمیدانند. عدهای بدون سنجیدن نتایج اظهارات خود، هر موضوعی را مطرح میکنند وی افزود: در مقابل، کسانی که به منافع ملی میاندیشند، همواره چارچوبها و خطوط قرمزی دارند و آن این است که مبادا مواضع، رفتار و کنششان به امنیت ملی آسیب بزند یا کشور را در موقعیت ضعف قرار دهد. به اعتقاد من، افرادی که منافع ملی برایشان اهمیت ندارد، از بیان هیچ سخنی ابا و هراسی ندارند و بدون آنکه مسئولانه نتایج اظهارات خود را بسنجند، هر موضوعی را مطرح میکنند.
سخنگوی حزب ندای ایرانیان در تبیین مؤلفههای «بازدارندگی» در مواجهه با دشمنان، با تاکید بر تغییر مفهوم آن در دنیای معاصر گفت: بازدارندگی در عصر جدید، تفاوت ماهوی با تعاریف دهه ۸۰ میلادی دارد. در آن دوران و تحتتأثیر فضای جنگ سرد، بازدارندگی صرفا در برتری سختافزاری، قدرت نظامی و توان موشکی خلاصه میشد؛ اما در دوران جدید، علاوه بر مزیتهای نظامی، «انسجام داخلی» و «بازدارندگی اجتماعی» نیز به ارکان اصلی قدرت بازدارنده تبدیل شدهاند.
پیوند قدرت دفاعی با ثبات ملی، اصلیترین عامل بازدارندگی است نورمحمدی یادآور شد: مقصود از بازدارندگی اجتماعی، تقویت انسجام و وحدت ملی است. در این چارچوب، ثبات اقتصادی و کاهش آسیبپذیریهای اجتماعی به عنوان مؤلفههای کلیدی قدرت کشور، نقشی تعیینکننده در افزایش توان بازدارندگی ایفا میکنند. وی در ادامه تاکید کرد: دشمن زمانی در محاسبات خود بازنگری میکند که دریابد یک کشور، علاوه بر توانمندی نظامی و قدرت پاسخگویی، از چنان استحکام داخلی برخوردار است که با تهاجم خارجی دچار فروپاشی اجتماعی نمیشود. در حقیقت، پیوند قدرت دفاعی با ثبات ملی، اصلیترین عامل بازدارندگی است.
اقتدار نظامی و انسجام ملی ما دشمن را وارد به عقبنشینی کرد فعال اصلاحطلب با اشاره به تحولات اخیر افزود: در نبردهای پیشین، ترکیب همین دو ابزار— اقتدار نظامی و انسجام ملی—بود که دشمن را وادار به عقبنشینی کرد. دشمن با درک این واقعیت، از توهماتی نظیر تغییر نظام سیاسی، تصرف خاک ایران یا وارد آوردن آسیبهای زیربنایی دست کشید و در نهایت، با پذیرش واقعیتهای میدانی، ناگزیر به میز مذاکره بازگشت.