صحن پرتنش، پاسخهای مبهم؛ زنگ پرخطر حکمرانی شهری شیراز*
به قلم هادی وکیلزاده عضو شورای مرکزی حزب ندای ایرانیان
هادی وکیل زاده کارشناس مسائل شهری و دبیر جبهه اصلاحات فارس، درباره حوادث اخیر شورای شهر شیراز در یادداشتی به باشهر نوشت:
اتفاقات جلسه دیروز شورای اسلامی شهر شیراز، بار دیگر ضرورت بازنگری جدی در شیوه مدیریت نهادهای انتخابی را آشکار کرد. آنچه در صحن شورا رخ داد، نه یک اختلافنظر ساده درباره یک طرح شهری، بلکه نشانهای روشن از ضعف شفافیت، بیتحملی نسبت به نقد و دور شدن مدیریت شهری از اصول بدیهی حکمرانی خوب بود. در این جلسه، به جای آنکه پرسشهای مالی با اسناد روشن و گزارشهای مستند پاسخ داده شود، شاهد بودیم که هرگونه سؤال و تردید نسبت به نحوه تخصیص بودجههای کلان با فریاد، برچسبزنی و انحراف بحث روبهرو شد؛ رفتاری که بیش از هر چیز، نگرانیها درباره احتمال پولپاشی و هزینهکرد غیرشفاف منابع عمومی را تشدید میکند.
وقتی نمایندگان مردم در مقام پرسشگری، با نسبتهای ناروا و ادبیاتی تند مواجه میشوند، یعنی در سازوکار اداره شورا ظرفیت گفتوگوی آزاد و تحمل دیدگاه متفاوت تضعیف شده است. این وضعیت، صرفنظر از اینکه چه جناحی در اقلیت یا اکثریت قرار دارد، برای سلامت مدیریت شهری خطرناک است. نهاد شورا باید محل مباحثه منطقی و تضارب آرا باشد، نه میدان برخوردهای شخصی و سیاسی. متأسفانه روشی که در جلسه دیروز پیش گرفته شد، دقیقاً خلاف این انتظار بود و عملاً اجازه بیان آزادانه نقد کارشناسی را محدود کرد.
خروج سه عضو منتقد از صحن علنی نیز نباید بهسادگی به رفتار هیجانی تقلیل داده شود. این اقدام، واکنشی اعتراضی به فضایی بود که در آن امکان گفتوگوی برابر وجود نداشت و مدیریت جلسه نتوانست تعادل، آرامش و عدالت را برقرار کند. وقتی پرسشهای مالی بیپاسخ میماند و فضا به سمت تقابلهای لفظی و شخصی میرود، ترک جلسه آخرین ابزار برای نشاندادن اعتراض مدنی است. در چنین شرایطی، تعجبآور نیست اگر افکار عمومی نیز نسبت به پشت پرده تصمیمات مالی حساستر شود.
آنچه ناراحتکنندهتر بود، اظهارات پایانی رئیس شوراست که به جای پرداختن به اصل ماجرا و ضرورت رفع ابهامات مالی، به نقد رفتار منتقدان پرداخت. این تغییر محور بحث، نهتنها کمکی به آرامکردن فضا نمیکند، بلکه این تصور را تقویت میکند که پاسخ روشنی برای پرسشهای مطرحشده وجود ندارد. اصل مسئله، شیوه تخصیص و خرج بودجههای کلانی است که باید با دقت و شفافیت کامل توضیح داده شود؛ نه اینکه توجه افکار عمومی با پرداختن به حاشیهها منحرف شود.
از نگاه اصلاحطلبانه، آنچه امروز بیش از هر چیز باید مطالبه شود، شفافیت، پاسخگویی و بازگشت به روح گفتوگوی دموکراتیک است. مدیریت شهری زمانی میتواند اعتماد مردم را حفظ کند که نقد را تحمل کند، بهجای برچسبزدن پاسخ مستند ارائه دهد و به جای فریاد، منطق را حاکم کند. آنچه در جلسه اخیر رخ داد، زنگ هشداری بود که نشان داد شورا از این اصول فاصله گرفته است. شیراز شهری است با ظرفیتهای بزرگ و مردمی آگاه؛ شهری با تاریخ گفتوگو، نه تقابل. سزاوار است که مدیریت این شهر نیز بر پایه همین ارزشها عمل کند.
اصلاحطلبی یعنی دفاع از حقوق شهروندان، سلامت مالی و اخلاق سیاسی. و بر همین اساس، سکوت در برابر رفتارهای غیرشفاف و برخوردهای تنشآفرین جایز نیست. امروز بیش از هر زمان لازم است از شورا مطالبه شود که مسیر شفافیت را در پیش گیرد، اسناد مالی را بهصورت عمومی ارائه کند و فضای گفتگو و نقد را احیا نماید. آینده شیراز در گرو همین رفتارهاست؛ آیندهای که نه با فریاد و اتهام، بلکه با صداقت، آرامش و احترام به پرسشگری ساخته میشود.