پاتوق جوانان
برنامه پیشنهادی برای همافزایی کمیته کسب و کار مشاورین نسل زد و سازمان فنی و حرفهای
یادداشت امید نصری
مسئول کمیته آموزش شاخه جوانان
بخش اول نسل زد و موانع پیش رو
- انفعال سیاسی _ اجتماعی :
اجرای سیاست هایی که در چهل سال تغیری نکرده اند و بی توجهی به سلیقه ها و اقاید متفاوت جامعه نتیجهاش برای جوانان خودداری از مشارکت در فعالیت های سیاسی و اجتماعی و گرایش به سمت سیاست های آنارشیستی و رادیکال است . جوانان از سیاست بیزار نیستند ، بلکه به جای گفت و گوی سازنده و پیروی از سیاست های با تداوم و با ثبات به دنبال جر و بحث های جناحی و تنش های خیابانی هستند .
- دوری از هویت ایرانی و اسلامی :
نسل زد ، علاقهی شدید و عجیبی به استفاده از کلمات بیگانه در گفتار روزمره دارد ؛ تا جایی که این کار را نشانهی سواد بالا یا یک امتیاز مثبت تلقی میکند . در سوی دیگر ، پوششی بهعنوان «پوشش ایرانی» در جامعه تعریف نشده است که نسل جوان بتواند به آن ارجاع دهد و با آن هویتیابی کند . رسانه ملی ، که میتوانست نقش اصلی را در ترویج هویت ایرانی ایفا کند ، بهجای آن ، درگیرِ سیاست های غلط شده است . نظام آموزشی نیز میتوانست با ابزارهایی ساده و مؤثر ، این خلأ را پر کند ؛ از طراحی لباس فرم الهامگرفته از هویت ایرانی گرفته تا افزودن درسهایی با نمرهی آزاد ، مانند شاهنامهخوانی ، تفسیر دیوان حافظ ، و بررسی زندگینامه مشاهیر ایرانی و اسلامی . اما در این مسیر ، هیچ طرح و برنامهای ارائه نکرده است. نتیجه اینکه هویت ایرانی برای نسل زد ، مفهومی بیمعنا و گنگ شده است . اما مقصر اصلی ، خود نسل زد نیست ؛ بلکه سیاستهایی هستند که با دامنزدن به اختلافات جزئی اجتماعی ، هویت ایرانی اسلامی را در میان این نزاعها کور و به حاشیه بردهاند .
- کاربردی نبودن نظام آموزشی و شکاف میان آموزش و نیاز های واقعی بازار کار :
هنگامی که نظام آموزشی ، کاربردی نباشد و جوانان را برای ورود به بازار کار آماده نکند ، نمیتوان برای معضل بیکاری ، علت دیگری جستوجو کرد . این ناکارآمدی ، ریشهایترین مانع پیشروی اشتغال جوانان است ؛ چراکه فارغالتحصیلی با مدرک ، به معنای کسب مهارت نیست و صنایع نیز به جای نیروی کار آماده ، با انبوهی از جوانان دارای مدرک تئوری مواجه میشوند که هیچ یک از نیازهای عملی شغل را نمیدانند . این مسئله ، پیامدهای ویرانگری به همراه دارد . از یک سو ، جوانان نسبت به تحصیل بیمیل میشوند و آن را اتلاف وقت میبینند ؛ چراکه نتیجهای ملموس برای زندگی آنان ندارد . از سوی دیگر ، استعدادهای ناب و خلاق ، در این سیستم بیراهبر ، هدر میرود و هیچگاه به شکوفایی نمیرسد . همچنین ، امنیت شغلی جوانان نیز با این روش تأمین نمیشود ؛ زیرا کارفرمایان ، بهجای جذب فارغالتحصیلان فاقد تجربه ، ترجیح میدهند نیروهای کارآزموده را استخدام کنند .
بخش دوم پاسخ به نیاز های نسل زد
- برگزاری دیدارهای ماهانه با مسئولین شهری و استانی با جوانان به صورت آزاد :
جوانان باید نسبت به مسئولین شهری و استانی و فعالیت های آنان برای توسعه و آبادانی شهر و استان نظارت داشته و مطالبات خود را با مسئولین در میان بگزارند . هنگامی که جوانان ببینند در شهر و استان خود چه ظرفیت هایی است و مسئولین صادقانه برای توسعه و آبادانی تلاش می کنند و جوانان خود را در راه توسعه سهیم بدانند، شور و شوق آنها در اجرای برنامه های سیاسی و اجتماعی دوچندان می شود .
- بسیاری از مشکلات سیاسی و اجتماعی جوانان از مطالعه کم و بی اعتمادی به رسانه است :
برگزاری میز های گفت و گو و تریبون آزاد بین جوانان با طیف های سیاسی مختلف
نقد و تحلیل کتاب با دعوت از اساتید برجسته در موضوعات فلسفه ، علوم انسانی ، علوم سیاسی ، تاریخ و..
- اتصال مستقیم آموزش به بازار کار :
اتصال آموزش به بازار کار بدین معناست که ؛ ابتدا نظام آموزشی باید شخصی سازی شده باشد و طبق استعداد هر شخص و متناسب با توان آن برنامه درسی داده شود . نظام آموزشی بایست در کشف استعداد ها پیشرو باشد نه آنکه قاتل استعداد شود . دوم ثرمایه گذاری و توجه به تعاونی های دانشجویی و دانش آموزی .
جالب بود من خواندم