پایان بیش از دو دهه قضاوت؛ حمید نادری از داوری فوتبال خداحافظی کرد
حمید نادری، کمک داور باسابقه و خوش نام فوتبال ایران، در دیدار هفته سی و چهارم لیگ دسته اول فوتبال کشور میان تیم های نساجی مازندران و آریو اسلامشهر، به صورت رسمی با دنیای داوری خداحافظی کرد و به بیش از ۲۵ سال حضور مستمر در مستطیل سبز پایان داد.
این آیین در ورزشگاه شهید وطنی قائمشهر و در فضایی صمیمانه و همراه با قدردانی از سال ها تلاش و خدمات این داور با تجربه برگزار شد. در پایان این مسابقه، مسئولان فدراسیون فوتبال و هیئت فوتبال استان چهارمحال و بختیاری با اهدای لوح تقدیر و یادبود، از سال ها فعالیت حرفه ای حمید نادری تجلیل کردند.
حمید نادری که اهل شهر بلداجی در استان چهارمحال و بختیاری است، فعالیت خود در عرصه داوری را از تیرماه سال ۱۳۸۰ آغاز کرد. او با پشتکار، دانش فنی و عملکردی قابل قبول، مسیر پیشرفت را طی کرد و توانست به عنوان یکی از کمک داوران شاخص فوتبال ایران در رقابت های مختلف داخلی حضور یابد.
نادری نزدیک به یک دهه در لیگ برتر فوتبال ایران به قضاوت پرداخت و در این مدت، در ده ها مسابقه حساس و سرنوشت ساز فوتبال کشور به عنوان کمک داور حضور داشت. دقت در تصمیم گیری، آمادگی جسمانی بالا، نظم و اخلاق حرفه ای از مهمترین ویژگی هایی بود که همواره از او در میان جامعه داوری فوتبال ایران یاد میشود.
مراسم خداحافظی این کمک داور باسابقه با حضور طهمورث حیدری، عضو هیئت رئیسه فدراسیون فوتبال و رئیس هیئت فوتبال استان چهارمحال و بختیاری، جمعی از اعضای هیئت فوتبال استان، مسئولان برگزاری مسابقات و تعدادی از پیشکسوتان و فعالان حوزه فوتبال برگزار شد. حاضران در این مراسم ضمن قدردانی از خدمات ارزنده نادری، نقش او را در ارتقای سطح داوری فوتبال کشور و همچنین افتخار آفرینی برای استان چهارمحال و بختیاری ستودند.
خداحافظی حمید نادری، پایان فصل پر افتخاری از حضور یکی از داوران پرتلاش و متعهد فوتبال ایران بود؛ داوری که بیش از دو دهه از عمر خود را در مسیر اجرای قانون، حفظ عدالت در زمین مسابقه و اعتلای داوری فوتبال کشور سپری کرد و اکنون با خاطره ای ماندگار و کارنامه ای ارزشمند از مستطیل سبز خداحافظی میکند.
حمید نادری بلداجی
که گردون نگردد به جز بر بِهی…
دوستان، استادان و همکاران عزیزم در سراسر میهن
سرانجام پس از ۲۵ سال حضورِ مستمر در عرصه داوری فوتبال کشور که آغازِ آن از هفتم تیر ۱۳۸۰ آغاز و پایانش به تیر ماهِ داغ۱۴۰۵منتهی شد و در این رهگذر دیر و دور وجودِ من را مملو از انبوهی از احساساتِ تلخ و شیرین توام با فراز و فرودهای فراوانی کرد،دفترِ تقدیرِ داوریِ خویش را در این برهه ی زمانی علی رغمِ امکانِ ادامه،می بندم و با سپاسی بیکران به درگاه یکتای بی همتا و سری فرو آورده در محضرِ خانواده ی بزرگ داوری ایران از این عرصه خداحافظی میکنم تا کامم کماکان شیرین از شهدِ خاطراتِ ربع قرن حضورم در میان و کنار مستطیل سبز باشد.
در گذارِ طولانی این سالها، با تاسی گرفتن از مکتب خانواده” تمامِ تلاشم بر رعایتِ عدالت،حفظِ صداقت و پایبندی به قوانین بود و تا چه اندازه موفق بوده ام را واگذار به نگاه و نظر مردم عزیز و اهلِ فن می نمایم.
برای من،داوری تنها یک سرگرمی و انجام وظیفه نبود بلکه مکتبی برای تمرینِ تعهد، آموزشگاهی برای ارتقا صبوری و آوردگاهی برای اعتدال در تصمیمگیری ها بود و از آن آموختم تا در کورانِ زندگی آنها را به کار ببندم.
بی شک اگر نبودند استادان و پیشکسوتانِ گرانقدری که با دانش و تجربیاتِ خویس شمعِ راه دور و دراز داوری اینجانب شدند،اکنون در این مجال و مقام نبوده و خیلی زود از گردونه حذف می شدم پس،بوسه بر دستانِ یکان یکانِ این ذی قیمتانِ و دوستان وفادار و ارزشمند عرصه ی داوری کشور زده و سپاس می گویم که بی دریغ دستگیرِ شاگرد خویش در این راه طولانی بودند و باشد که در دورانِ پس از وداع با بطن و حواشی مستطیل سبز،رهروی راه اخلاق مدارانه ی شما استادانِ عزیز باشم.
راه سخت بود،مسیر ناهموار بود،نگاه و نظرها و تصمیم هایی در این ربع قرن سنگِ مانا می شدند ولیکن گذشت و نگاه من اکنون معطوف به شادی حاصله از وجودِ آنهاییست که سنگ از مسیر جوانان و علاقمندان به داوری بر داشته و می دارند تا نهاد داوری و داوران خوش نام ایران در سطح دنیا همچنان’ بدرخشد.امیدو هزاران آرزو که فوتبال ایران، در آتیه در مسیر عدالت، احترام، شایستهسالاری و پیشرفت های اخلاقی و فنی و حرفه ای گام بردارد و با همدلی و مدیریت صحیحِ نوین، روزهای پرافتخار و آینده ی روشنتری را تجربه کند.
در پایان،از بلداجی،شهر شیرین ایران،پایتخت جهانی گز همزمان با تماشای فینال جام جهانی،دستِ خدا را چترِ زندگی و نگاه نیکش را مطلع و مقطعِ زندگی شما آرزو دارم.
با احترام حمید نادری بلداجی