رکنا سیاسی: انقلاب مشروطه نقطه ای بود که قدرت در ایران از اراده فردی به نهادهای پاسخگو منتقل شد؛ مسیری که با عبور از سلطنت مطلقه و محدود شدن قدرت، جامعه را به سوی قانون گرایی و جمهوریت سوق داد اما امروز، طرح دوباره ایده بازگشت به سلطنت پرسشی بنیادین را پیش می کشد: آیا جامعه ای که تجربه گذار نهادی به جمهوری را پشت سر گذاشته، می تواند بدون پس روی تاریخی به الگوهای موروثی قدرت بازگردد؟ این یادداشت، نه از منظر داوری سیاسی، بلکه از زاویه منطق تکامل نهادی و جامعه شناسی سیاسی، به این پرسش می پردازد.
در مشروطه دوم، سردار اسعد بختیاری با اعاده مجلس شورای ملی و حضور نیروهای بختیاری در فتح تهران، پایه های این گذار گفتمانی را تحکیم بخشید و به نماد پیوند میان جنبش اجتماعی و اصلاح نهادی بدل شد.